close
تبلیغات در اینترنت
داستان های کوتاه و موثر
جمعه 25 آبان 1397

ADS [A1]
اطلاعات کاربری

عضو شويد

نام کاربری :
رمز عبور :

فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد
کدهای اختصاصی

  • ترجمه متون انگلیسی شما با قیمتی استثنایی کلیک کنید
  •  

     

    تاحالا دندونپزشکی رفتین؟؟؟
    اول دکتر چند تا سوزن میزنه تو لثه تون،بعد اون مته رو میگیره دستش...
    بعضی وقتا از شدت درد دسته های صندلی رو محکم فشار میدیم و اشک تو چشمامون جمع میشه...
    چرا نمیزنین تو گوشش؟
    چرا داد و هوار نمی کنید؟
    این همه درد رو تحمل کردید،این همه سوزن و آمپول و مته و انبر و ...
    خوب اعتراض کنید بهش!
    چرا اعتراض نمی کنید؟
    تازه کلی هم ازش تشکر میکنیم و میخوایم بیایم بیرون میگیم:آقای دکتر ببخشید وقت بعدی کی هستش؟!
    نمی خوای خدا رو اندازه یه"دندونپزشک" قبول داشته باشی...؟؟
    به دکتر اعتراض نمی کنیم چون می دونیم این درد فلسفه داره و منجر به بهبود میشه،میدونیم یه حکمتی داره،خوب خدا هم حکیمه...
    اصلا قبلا هم به دکتر می گفتند حکیم...
    یعنی کارهای او از روی حکمت است.
    وقتی درد و رنجی رو تو زندگی ما فرستاد،ازش تشکر کنیم،بگیم نوبت بعدی کی هستش؟
    رنج بعدی؟
    به من بگو مدرک خدا رو قبول نداری؟؟؟
    حتی قد یه"دندون پزشک"؟؟؟
    یادت نره اون خیــلی وقته خداست

     

     


    نویسنده : سید محمد

  • ترجمه متون انگلیسی شما با قیمتی استثنایی کلیک کنید
  •  

     

    بااحترام،این روبان آبی تقدیم شما
     


    آموزگارى تصمیم گرفت که از دانش‌آموزان کلاسش به شیوه جالبى قدردانى کند.
    او دانش‌آموزان را یکى‌یکى به جلوى کلاس می‌آورد و چگونگى اثرگذارى آن‌ها بر خودش را بازگو می‌کرد.
    آن گاه به سینه هر یک از آنان روبانى آبى رنگ می‌زد که روى آن با حروف طلایى نوشته شده بود:
    «من آدم تاثیرگذارى هستم.»
    سپس آموزگار تصمیم گرفت که پروژه‌اى براى کلاس تعریف کند تا ببیند این کار از لحاظ پذیرش اجتماعى چه اثرى خواهد داشت.
    آموزگار به هر دانش‌آموز سه روبان آبى اضافى داد و از آن‌ها خواست که در بیرون از مدرسه همین مراسم قدردانى را گسترش داده و نتایج کار را دنبال کنند و ببینند چه کسى از چه کسى قدردانى کرده است و پس از یک هفته گزارش کارشان را به کلاس ارائه نمایند.
    یکى از بچه‌ها به سراغ یکى از مدیران جوان شرکتى که در نزدیکى مدرسه بود رفت و از او به خاطر کمکى که در برنامه‌ریزى شغلى به وى کرده بود قدردانى کرد و یکى از روبان‌هاى آبى را به پیراهنش زد. و دو روبان دیگر را به او داد و گفت: ما در حال انجام یک پروژه هستیم و از شما خواهش می‌کنم از اتاقتان بیرون بروید، کسى را پیدا کنید و از او با نصب روبان آبى به سینه‌اش قدردانى کنید.
    مدیر جوان چند ساعت بعد به دفتر رییسش که به بدرفتارى با کارمندان زیر دستش شهرت داشت رفت و به او گفت که صمیمانه او را به خاطر نبوغ کاری‌اش تحسین می‌کند.
    رییس ابتدا خیلى متعجب شد آن گاه مدیر جوان از او اجازه گرفت که اگر روبان آبى را می‌پذیرد به او اجازه دهد تا آن را بر روى سینه‌اش بچسباند.
    رییس گفت: البته که می‌پذیرم. مدیر جوان یکى از روبان‌هاى آبى را روى یقه کت رییسش، درست بالاى قلب او، چسباند و سپس آخرین روبان را به او داد و گفت: لطفاً این روبان اضافى را بگیرید و به همین ترتیب از فرد دیگرى قدردانى کنید.
    مدیر جوان به رییسش گفت پسر جوانى که این روبان آبى را به من داد گفت که در حال انجام یک پروژه درسى است و آن‌ها می‌خواهند این مراسم روبان زنى را گسترش دهند و ببینند چه اثرى روى مردم می‌گذارد.
    آن شب، رییس شرکت به خانه آمد و در کنار پسر  14ساله‌اش نشست و به او گفت: امروز یک اتفاق باور نکردنى براى من افتاد. من دردفترم بودم که یکى از کارمندانم وارد شد و به من گفت که مرا تحسین می‌کند و به خاطر نبوغ کاری‌ام، روبانى آبى به من داد.
    می‌توانى تصور کنی؟ او فکر می‌کند که من یک نابغه هستم! او سپس آن روبان آبى را به سینه‌ام چسباند که روى آن نوشته شده بود: «من آدم تاثیرگذارى هستم.»سپس ادامه داد: او به من یک روبان اضافى هم داد و از من خواست به وسیله آن از کس دیگرى قدردانى کنم. هنگامى که داشتم به سمت خانه می‌آمدم، به این فکر می‌کردم که این روبان را به چه کسى بدهم و به فکر تو افتادم. من می‌خواهم از تو قدردانى کنم.
    مشغله کارى من بسیار زیاد است و وقتى شب‌ها به خانه می‌آیم توجه زیادى به تو نمی‌کنم. من به خاطر نمرات درسی‌ات که زیاد خوب نیستند و به خاطر اتاق خوابت که همیشه نامرتب و کثیف است، سر تو فریاد می‌کشم.
    امّا امشب، می‌خواهم کنارت بنشینم و به تو بگویم که چقدر برایم عزیزى و مى‌خواهم بدانى که تو بر روى زندگى من تاثیرگذار بوده‌اى.
    تو در کنار مادرت، مهم‌ترین افراد در زندگى من هستید. تو فرزند خیلى خوبى هستى و من دوستت دارم. آن گاه روبان آبى را به پسرش داد.
    پسر که کاملاً شگفت زده شده بود به گریه افتاد. نمی‌توانست جلوى گریه‌اش را بگیرد. تمام بدنش می‌لرزید. او به پدرش نگاه کرد و با صداى لرزان گفت: «پدر، امشب قبل از این که به خانه بیایى، من در اتاقم نشسته بودم و نامه‌اى براى تو و مامان نوشتم و برایتان توضیح دادم که چرا به زندگیم خاتمه دادم و از شما خواستم مرا ببخشید.»
    من می‌خواستم امشب پس از آن که شما خوابیدید، خودکشى کنم. من اصلاً فکر نمی‌کردم که وجود من برایتان اهمیتى داشته باشد. نامه‌ام بالا در اتاقم است.پدرش از پله‌ها بالا رفت و نامه پرسوز و گداز پسرش را پیدا کرد.
    فردا که رییس به اداره آمد، آدم دیگرى شده بود. او دیگر سر کارمندان غر نمی‌زد و طورى رفتار می‌کرد که همه کارمندان بفهمند که چقدر بر روى او تاثیرگذار بوده‌اند.
    مدیر جوان به بسیارى از نوجوانان دیگر در برنامه‌ریزى شغلى کمک کرد... یکى از آن‌ها پسر رییسش بود و همیشه به آن‌ها می‌گفت که آن‌ها در زندگى او تاثیرگذار بوده‌اند.
    و به علاوه، بچه‌هاى کلاس،درس با ارزشى آموختند: «انسان در هر شرایط و وضعیتى می‌تواند تاثیرگذار باشد. » همین امروز از کسانی که بر زندگی شما تاثیر مثبت گذاشته‌اند قدردانی کنید.
    من این روبان آبی را همراه با این روایت به شما تقدیم کردم

     


    نویسنده : سید محمد

  • ترجمه متون انگلیسی شما با قیمتی استثنایی کلیک کنید
  •  

     

    کلاس اول  دبستان، یزد بودم
    سال ١٣٤٠، وسطای سال
    اومدیم تهران
    یه مدرسه اسمم را نوشتند،
    شهرستانی بودم،
    لهجه غلیظ یزدی و گیج
    از شهری غریب
    ما کتابمان دارا آذر بود
    ولی تهران آب بابا

    معظلی بود برای من،
    هیچی نمی فهمیدم
    البته تو شهر خودمان هم
    همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ولی با سختی و بدبختی درسکی میخواندم.
    تو تهران شدم شاگرد تنبل کلاس
    معلم پیر و بیحوصله ای داشتیم
    که شد دشمن قسم خورده من
    هر کس درس نمی خواند میگفت: می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم
    با هزار زحمت رفتم کلاس دوم
    آنجا هم از بخت بد من، این خانم شد معلممان
    همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی میخوردم که یادم نرود کی هستم!!

    دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابد.......

    کلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان
    لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود،
    او را برای کلاس ما گذاشتند،
    من خودم از اول رفتم ته کلاس نشستم. میدانستم جام اونجاست
    Www.smyt5.rozblog.com
    درس داد، مشق گفت که براي فردا بیارین.
    انقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم
    ولی می دانستم نتیجه تنبل کلاس چیست فرداش که اومد، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشق ها..
    همگی شاخ در آورده بودیم
    آخه مشقامون را یا خط میزدن یا پاره می کردن ،
    وقتي به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم،
    دستام می لرزید
    و قلبم به شدت می زد.
    زیر هر مشقی یه چیزی مینوشت ,
    خدایا برا من چی می نویسه؟
    با خطی زیبا نوشت:
    عالی

    باورم نمی شد
    بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود
    لبخندی زد و رد شد سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم به خودم گفتم هرگز نمی گذارم بفهمد من تنبل کلاسم به خودم قول دادم بهترین باشم...
    آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعد
    همیشه شاگرد اول بودم وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم

    یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد.

    چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم؟؟؟؟

    خاطره اي از
    پروفسور عليرضا شاه محمدي
    استاد روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه كنت
    انگلستان

     


    نویسنده : سید محمد
    آمار سایت
    آمار مطالب
    کل مطالب : 19
    کل نظرات : 2
    آمار کاربران
    افراد آنلاین : 1
    تعداد اعضا : 0

    آمار بازدید
    بازدید امروز : 78
    باردید دیروز : 0
    گوگل امروز : 0
    گوگل دیروز : 0
    بازدید هفته : 83
    بازدید ماه : 126
    بازدید سال : 375
    بازدید کلی : 4,285
    خبرنامه
    براي اطلاع از آپدیت شدن سایت در خبرنامه سایت عضو شويد تا جديدترين مطالب به ايميل شما ارسال شود

    جستجو